مقدمه: اضطراب رقابتی نوع ویژه ای از اضطراب است که ورزشکاران در آستانه مسابقات مهم به آن دچار می شوند. این اضطراب در دو بعد جسمانی با علایمی مانند لرزش، تپش قلب، تنگی نفس و علایمی از این دست و نیز علایم شناختی شامل ترس از شکست و نگرانی از عملکرد ضعیف، بروز می کند. یکی از مهارت های روان شناختی که گمان می رود در کاهش و کنترل اضطراب رقابتی ورزشکاران اثربخش باشد، روش آرام سازی است. این روش به طور کلی شامل دو شیوه مبتنی بر آرام سازی عضلانی و شناختی است. در پژوهش حاضر، روش آرام سازی پیش رونده عضلانی به کار گرفته شد، در حالی که در آرام سازی ورزشکاران، بیشتر آرام سازی روحی مطرح است و کمتر به آرام سازی عضلانی توجه می شود.روش ها: در این مطالعه، 30 نفر از بازیکنان باشگاه ذوب آهن اصفهان، به صورت تصادفی در دو گروه شاهد و مورد قرار گرفتند. ابتدا از همه بازیکنان به وسیله پرسش نامه اضطراب حالتی - رقابتیCSAI-2  (2- (Competitive state anxiety inventoryپیش آزمون به عمل آمد. سپس بازیکنان گروه مورد، 20 جلسه تمرین آرام سازی دریافت داشتند، آن گاه مرحله پس آزمون انجام گردید.یافته ها: یافته های پژوهش که با استفاده از روش های آماریOne-way ANOVA  (One-way analysis of varianc) با آزمون های تعقیبی، Paired t و Independent t به دست آمد (0.05=P)، نشان داد که آرام سازی پیش رونده عضلانی به طور معنی داری اضطراب بدنی بازیکنان را کاهش می دهد، اضطراب شناختی آن ها را نزدیک به مرز معنی داری پایین می آورد و از تعداد ضربان قلب استراحت بازیکنان به میزان معنی داری می کاهد.نتیجه گیری: دروازه بانان نسبت به مدافعان و هافبک ها به طور معنی داری اضطراب شناختی بیشتری دارند، اما در مقایسه با بازیکنان خط حمله، این تفاوت معنی دار نبود. به عبارت دیگر، پس از دروازه بان ها که بیشترین میزان اضطراب رقابتی را نشان داداند، بازیکنان خط حمله بالاترین میزان اضطراب رقابتی را داشتند و بازیکنانی که در خطوط دفاع و میانی بازی می کردند، در مجموع اضطراب رقابتی کمتری را نشان دادند. همچنین بازیکنان بومی و غیر بومی در هیچ کدام از سه زیر مقیاس های اضطراب شناختی، اضطراب بدنی و اعتماد به نفس، تفاوت معنی داری نداشتند.

هدف: هیپرتانسیون یکی از بیماریهای مزمن می باشد که از نظر هزینه درمانی و مراقبتی رقم بالایی را به خود اختصاص می دهد. با توجه به مزایای روشهای غیر دارویی موثر بر فشارخون پژوهشگر انجام تحقیق حاضر را ضروری دانسته تا تاثیر برنامه آرامسازی پیشرونده عضلانی را روی فشارخون سالمندان مبتلا به هیپرتانسیون اولیه مورد بررسی قرار دهد.روش بررسی: این پژوهش یک پژوهش نیمه تجربی بوده که در دو گروه آزمون و شاهد به منظور بررسی تاثیر تکنیک آرامسازی پیشرونده عضلانی بر فشار خون سالمندان مبتلا به هیپرتانسیون اولیه ساکن در مرکز سالمندان کهریزک در سال 1383 صورت گرفته است. تعداد 55 نفر سالمند هیپرتانسیونی (27 نفر گروه آزمون و 28 نفر گروه شاهد) به روش نمونه گیری تصادفی مورد مطالعه قرار گرفتند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه اطلاعات دموگرافیک، چک لیست ثبت فشارخون و تعداد ضربان نبض و دستگاه فشارسنج و گوشی پزشکی بوده است. برای گروه آزمون تکنیک آرامسازی به مدت شش هفته، هفته ای سه روز، در طی جلسات 20 دقیقه ای اجرا شده و میزان فشارخون افراد در هر بار پس از اجرای مداخله مورد بررسی قرار می گرفت و در پایان با گروه شاهد مقایسه گردیدند. تجزیه و تحلیل آماری از طریق نرم افزار آماری SPSS صورت پذیرفت.یافته ها: آزمون آماری من – ویتنی نشان داد فشارخون سیستولیک و دیاستولیک در گروه آزمون و شاهد قبل از مداخله اختلاف معنی داری با هم نداشته اند (P<0.05). همین آزمون بین میانگین های فشارخون سیستولیک و دیاستولیک در دو گروه پس از مداخله اختلاف معنی داری را نشان می دهد (P<0.05) و آزمون آماری ویلکاکسون اختلاف معنی داری بین قبل از مداخله و بعد از مداخله از نظر کاهش فشارخون و تاثیر برنامه مداخله در گروه آزمون نشان می دهد (P<0.05).نتیجه گیری: نتایج نهایی پژوهش نشان می دهند که فشارخون سیستول و دیاستول در گروه آزمون کاهش یافته است. با توجه به این نتایج می توان گفت که فرضیه پژوهش تحت عنوان «تکنیک آرام سازی باعث کاهش فشارخون در افرادی می شود که این تکنیک را تمرین می کنند» مورد تایید قرار می گیرد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: خستگی یکی از شایع ترین و ناتوان کننده ترین علایم در بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس (ام اس) می باشد، که باعث ایجاد اختلالات مشخص و تاثیرات مخرب بر عملکرد روزانه، فعالیت های جسمی، ایفای نقش شغلی و اجتماعی و در کل کاهش سطح کیفیت زندگی در مبتلایان به این بیماری می گردد. شیوع استفاده از درمان های مکمل در میان مبتلایان به ام اس در حال افزایش است این مطالعه با هدف بررسی تاثیر تکنیک آرام سازی پیشرونده عضلانی بر میزان خستگی بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس انجام شد.روش بررسی: در یک مطالعه نیمه تجربی، 66 بیمار مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس عضو انجمن ام اس ایران پس از نمونه گیری به روش آسان، به صورت تصادفی در دو گروه شاهد (33 نفر) و آزمون (33 نفر) قرار گرفتند. برای گروه آزمون در مدت دو ماه، 60 جلسه اجرای تکنیک آرام سازی پیشرونده عضلانی و برای گروه شاهد هیچگونه مداخله ای انجام نشد. اطلاعات با استفاده از پرسشنامه اطلاعات دموگرافیک، ابزار سنجش شدت خستــگی (FSS) و چک لیست هـای خود گزارش دهی جمع آوری گردید. برای تجزیه و تحلیل اطلاعات از آزمون های آماری t زوجی، t مستقل، آنالیز واریانس با اندازه گیری های مکرر و تعیین همبستگی متغیرها استفاده گردید.یافته ها: قبل از مداخله تفاوت معنی داری در مشخصات دموگرافیک، طول مدت بیماری و وضعیت گسترش ناتوانی، شاخص توده بدنی و امتیاز خستگی در دو گروه وجود نداشت. امتیاز خستگی در گروه آزمون و شاهد به ترتیب 4.69±1.03 و 5.43±0.96 (P<0.01) یک ماه و 4.09±1.06 و 5.43±1.08 (P<0.001) دو ماه پس از مداخله بود. آزمون آماری آنالیز واریانس با اندازه گیری های مکرر تفاوت معنی داری را از نظر میزان خستگی بین دو گروه شاهد و آزمون در سه بار اندازه گیری نشان داد (P<0.01).نتیجه گیری: اجرای تکنیک آرام سازی پیشرونده عضلانی در بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس می تواند باعث کاهش خستگی در این بیماران گردد، لذا انجام این تکنیک به عنوان یک روش موثر، مقرون به صرفه در هزینه و زمان، دارا بودن قابلیت یادگیری و اجرای آسان به بیماران مبتلا به ام اس توصیه می گردد.

زمینه: خواب و استراحت از نیازهای اساسی و فیزیولوژیک انسان می باشد در حالی که اختلال خواب از شکایت های شایع در بیماران دیالیزی می باشد. لذا این مطالعه با هدف تعیین تاثیر تکنیک آرام سازی پیشرونده عضلانی بر روی کیفیت خواب بیماران همودیالیزی انجام شده است.روش ها: در این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی شده تاثیر تکنیک آرام سازی پیشرونده عضلانی بر کیفیت خواب 100 نفر از بیماران همودیالیزی بیمارستان امام رضا (ع) کرمانشاه در دو گروه آزمون و کنترل با استفاده از پرسشنامه کیفیت خواب پیتزبورگ در سال 1390 بررسی شد. تجزیه و تحلیل یافته ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 16 انجام گردید.یافته ها :در این مطالعه بین میانگین تغییرات کیفیت خواب قبل و پس از انجام آرام سازی در گروه شاهد و مطالعه تفاوت آماری معناداری مشاهده نشد (P=0.15)، هر چند که بین نمره کیفیت خواب قبل و پس از مداخله در گروه مورد تفاوت آماری معناداری مشاهده شد (P=0.005).نتیجه گیری: گرچه آرام سازی باعث بهبود کیفیت خواب بیماران شد لیکن نتوانست کیفیت خواب میانگین را به حد طبیعی برساند و تاییدی بر مختل بودن شدید کیفیت خواب در این بیماران و عدم کنترل برخی عوامل تاثیرگذار می باشد.

هدف: هدف پژوهش تعیین میزان تاثیر درمان آرام سازی پیش رونده عضلانی به عنوان یک درمان علامتی برای بالا بردن سطح کیفیت زندگی بیماران دچار تصلب چندگانه (ام. اس) بود.روش: این پژوهش یک مطالعه نیمه تجربی با طرح پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری 2 ماهه بود. 30 نفر از بیماران انجمن ام. اس شیراز از میان کلیه اعضا که دارای ملاک ورود به درمان و در دسترس بودند انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه جایگزین شدند. هر دو گروه قبل و بعد از مداخله به پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی (1995) پاسخ دادند. برای پیگیری اثرات درمان 2 ماه بعد بار دیگر این سنجش به عمل آمد. درمان آرام سازی پیش رونده در 12 جلسه 60 دقیقه ای، هفته ای دو بار در مورد گروه آزمایش به کار گرفته شد و در گروه گواه مداخله ای صورت نگرفت. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون لوین و تحلیل واریانس با اندازه گیری های مکرر استفاده شد.یافته ها: نتایج نشان داد که این درمان کیفیت زندگی بیماران ام. اس را افزایش داده و 37 درصد از تغییرات دیده شده مربوط به درمان آرام سازی پیش رونده عضلانی بوده است. نتیجه درمان در پیگیری 2 ماهه نیز سطح بالاتری از کیفیت زندگی را نشان داد.نتیجه گیری: می توان درمان آرام سازی عضلانی را به عنوان روشی موثر برای بالا بردن کیفیت زندگی بیماران ام. اس و به عنوان یک درمان علامتی به کار برد.

مقدمه: خستگی و اختلالات خواب دو علامتی هستند که اکثر بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس (MS) آن را تجربه می کنند و می تواند بر روی فعالیت های روزانه شخص اثر گذار باشد. هدف از این مطالعه تعیین اثر تکنیک آرام سازی پیشرونده عضلانی بر روی خستگی و اختلالات خواب ناشی از (MS) است.روش کار: این مطالعه نیمه تجربی به صورت تک گروهی قبل و پس از مداخله انجام شد و 67 بیمار مبتلا به (MS) طی 7 هفته تحت مداخله آرام سازی عضلانی قرار گرفتند. ابزار تحقیق در این مطالعه شامل پرسشنامه اطلاعات دموگرافیک، برگه ثبت آرام سازی عضلانی و پرسشنامه سنجش شدت خستگی و پرسشنامه بررسی کیفیت خواب پترزبورگ بود. برای بررسی داده ها از آمار توصیفی، آزمون ویلکاکسون و آزمون همبستگی اسپیرمن استفاده شد.یافته ها: میانگین و انحراف معیار امتیازات شدت خستگی قبل از مداخله 5.28±0.13 بود که پس از مداخله این میزان به 4.37±0.13 کاهش یافت. میانگین نمرات 7 زیرمقیاس کیفیت خواب قبل از مداخله 8.34±0.446 بود که پس از مداخله این میزان به 5.18±0.345 کاهش یافت که این میزان کاهش از نظر آماری معنی دار بود (P<0.001).نتیجه نهایی: یافته های این پژوهش نشان داد که مداخله آرام سازی عضلانی می تواند به نحو موثری کیفیت خواب را افزایش دهد. همچنین این مطالعه نشان داد شدت خستگی در بیماران (MS)پس از مداخله آرام سازی عضلانی به صورت موثری کاهش می یابد.